Saat, 12-13 Arası! Bir Daha Saldırmazlar İşte

Ufak bir rahatsızlık için hastaneye gitmişiz. Muayene, tahlil, röntgene derken, işimiz bittiğinde, saat 12’yi geçiyordu. Hastaneden çıkarken, dış kapının önünde, geçenlerde gördüğümüz kardeşimiz, tezgâhıyla yine bardakta mısır satışı yapıyordu. Hastanenin karşısı, tamamıyla boş araziydi. Arazi, kedi ve köpeklerle doluydu. Mısırcı kardeşimiz, bizi görmüş, tanımıştı. Bizi çağırıp, “hele gelin gelin, size ne anlatacağım!” dedi. Meraklandık. “Ne oldu kardeş, hayırdır?” “Geçen gün, bana saldıran köpekler vardı ya!” “Eee, ne oldu?” “Onlardan intikamımı alacağımı söylemiştim. Onlara ne yaptım, tahmin edin?” Doğrusu, ilk aklımıza gelen, onları öldürmüş ya da zehirlemiş olabileceğiydi. “Nereden bileceğiz, anlat da bilelim!” Konuşması çok yavaştı, bazen kelimelere takılıp, tam anlamıyla çıkaramıyordu. “Gece, geç vakitti. Mısır arabasıyla eve gidiyorum. Boş alanda, köpekler dolaşıyordu. Baktım, bana saldıran aynı köpekler, yanıma çağırdım, zaten kaçmıyorlardı. En büyük boy tabağa mısır koydum, elimde ne kadar acı biber (sos), baharat varsa, hepsini ekledim. Önlerine verdim. Yediler, ama yemeleriyle bağrışmaları bir oldu. Ağızlarını patileriyle vurmaya, temizlemeye, hatta yere sürtmeye başladılar. Yakında içecekleri su da yoktu, havlayarak kaybolup gittiler. Bana saldırmak nasılmış, aldınız mı dersinizi, diyerek, kahkahayla gülmeye başladım. Nasılmış, son gülen, iyi gülermiş dedim.” Gerçekten aşırdık, bunu hiç beklemiyorduk. Aslında, bardakta mısır satan biri olunca, böyle bir şey yapmasını beklemek, gayet normaldi. “Hayvanlara yazık değil mi?” “Ne güzel, bir daha da bana saldırmazlar işte!” “Senden korkulur ya! Keşke yapmasaydın!” Gülüşerek ayrıldık. Kerim BAYDAK