Ne Denir, Bilmem Ki? 

Oturduğumuz çay ocağında, masalar, oturaklar küçüktür ve iç içedir.

Yan tarafta konuşulanları rahatlıkla duyarsınız.

Kimi zaman müdahale eder, kimi zaman tebessüm edersiniz.

Kimi zaman da duyar, duymazlıktan gelirsiniz.

5-6 kişi oturmuş, sohbet ediyorlar.

“Akşam komşum geldi, komşu al şu tütünü içersin, poşetledim fazla çıktı, oda senin kısmetinmiş.”

“Sağ ol komşum Allah razı olsun, zahmet etmişsin, teşekkür ederim.”

“Böyle, böyle, böyle zamanda, böyle komşu, böyle zor bulunur. Böyle komşu görmedim, böyle komşu tanımadım; ama böyle komşuyu mumla arasan bulamazsın, böyle komşun olduğu için çok şanslısın.”

“Ne şansı ya, boş ver oğlum resmen sana zehir vermiş, içmesen ne olur yani!”

“Doğru dersen de, bırakamıyorum işte, hem yurt dışından gelen paket sigaradan ne kadar kötü olabilir ki?”

“En iyisi, hiçbirini içmeyin, hem cüzdanınız, hem sağlığınız rahat olur, hem çevreyi de rahatsız etmezsiniz?” diyerek ayrılıyoruz oradan.

***

Bir yer de bir işte ihmal varsa, suiistimal varsa, eksiklik, aksaklık varsa; elbette orada bir sorumlu, bir suçlu, hesap vermesi gereken birileri de var demektir ve olması da gerekir.

***

Bizim bildiğimiz boyacılar da, merdiven, kova, fırça olur.

Oysa şimdikiler de, ne merdiven, ne kova ne de fırça var.

Herkes boyacı olmuş, maşallah!

Boyayan boyayana.

***

Çeşitli entrika, zorlama ve felaket tellallığıyla karanlık tünellere girenin, ışığı görüp aydınlığa çıkabilmesi için; gören bir göz, duyan bir kulak ve anlayan bir beyin olması gerekir.

Aksi takdirde, sonu hüsran olur.

***

Dinlenilmeyen, anlaşılmayan, çok anlatmak mı?

Yoksa dinlenilen, özümsenerek anlaşılan, az anlatmak mı?

Hangisi daha önemli?

Bazıları, ikinci defa anlatmayı kendilerine zulüm sanıyorlar.

Hâlbuki anlaşılmayan bir konunun, ikinci defa anlatılmasında, nasıl bir zülüm ve zarar olabilir ki?

Çünkü bu duruma haiz olan niceleri var da…

Kerim Baydak

[email protected]