KÖYDE ÖĞRETMEN OLMAK

1

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Serin bir sonbahar sabahında sevdikleri ile vedalaşarak, yıllardır hayalini kurduğu öğretmenlik mesleği için uzun ve meşakkatli bir yolculuğa çıkmaktır, köyde öğretmen olmak.

O güzel günün akşamında, elindeki ahşap bavul ile bir köy minibüsünden inerken; kendisini karşılayan eli nasırlı, yüzü benekli ama bir o kadar da sevimli ve masum bakışlı çocuklara “Merhaba” diyebilmektir, belki de köyde öğretmen olmak. Çocuklar önde, kendisi onların arkasında her geçene “Bakın bize yeni bir öğretmen geldi.” diyerek köyün dar ve taşlı sokaklarından okulun tek odalı lojmanına kadar birlikte yürümektir. Gecenin geç saatlerine kadar misafirlerle hasbihâl etmek ve özlemle öğrencilerine kavuşmak için sabahı beklemektir.

Köyde öğretmen olmak; hiçbir coğrafi bölge ayırımı yapmadan “Ay yıldızlı al bayrağın dalgalandığı her yer vatandır.” şuuruyla atandığı yerde karanlığa ışık, geleceğe umut olmaktır. Dağ taş, ova, vadi fark etmeksizin; duruşuyla, bakışıyla, kişiliğiyle, merhametiyle, tebessümüyle, sabrıyla, inceliğiyle ve hoş görüsüyle yılmadan, bıkmadan o kutsal görevi yerine getirmektir. Anlık hazlardan medet ummadan, nihai hedeflere odaklanmaktır.

Sabah güneşinin henüz yüzünü gösterdiği bir zamanda sıraya dizilmiş minik yüreklere ilk kez içtenlikle “Günaydın! Ülkemin güzel çocukları?” diyebilmektir. Vatan ve millet sevgisini hafızalara kazımaktır. Bu duygulardan bahsederken o, ürkek ve masum bakışlar karşısında soğuk soğuk terlemek ve geleceği yüreğinde hissedebilmektir.

Bir akşamüstü okul bahçesini süsleyen söğüt ağaçlarıyla yalnızlığını paylaşırken, oğlu askerden gelen Ali Osman Amcalara misafir olmaktır. Adanan adağın etinden bir lokma yiyebilmek, bu adetlerin Anadolu’da yaşanıyor olmasına tanık olmak ve şükretmektir belki de.

Harika geçen bir günün ardından yorgunluğunu tatlı bir uyku ile geçirirken; bazen sersem sersem öten horozun sesine, bazen gecenin bir vaktinde sürüsünü otlatan çobanın yanık kaval sesine, bazen de yamaçta öten kekliğin o muhteşem ötüşüne uyanmaktır. Çok geçmeden bütün çocukları ismi ile çağırmak, ailelerini ziyaret ederek onlara hak ettikleri değeri fazlasıyla verebilmektir.

Köyde öğretmen olmak; zor ve sıkıcı günlerin üstesinden gelebilmektir. İlk haftayı dolu dolu geçirmek, köyü, köylüyü ve diğer tüm çevreyi en kısa zamanda tanımaktır. Kız çocuğunu okula göndermeyen Veli Dayı’nın evini ziyaret ederek, ikna etmek ve gönül almayı başarabilmektir. Öğretmene yakışır güzel bir dil ile kimseyi ötekileştirmeden hayatları boyunca onların kalbinde yer edinebilmektir.

Köyde öğretmen olmak; herkes tarafından sevilmek ve takdir edilmektir. Bir kuşluk vaktine doğru okula gelen Şakire Teyze ve elindeki üzüm sepetiyle torunu Zehra’yı karşılamaktır. Nine ve torununa okulu gezdirmek, gelecek yıl okula başlayacak minik Zehra’nın avucuna birkaç şeker sıkıştırarak ona, güven duygusu kazandırmaktır.

Köyde öğretmen olmak birlikte ekip olmaktır. Çok geçmeden komşu köyün öğretmeni ile tanışmak, en yakın kasabaya birlikte gitmektir. İlerleyen bir hafta sonu iki köyün çocukları ile aşağı çayırlıkta ölesiye top koşturmak, terliyken su içmenin ne kadar zararlı olduğunu yerinde öğretebilmektir.

Kış geldiğinde kartopu oynamak ama kimseye zarar vermemektir. Okulun yan tarafındaki kestane ağacından toplanan kestaneleri sobada pişirmek, arkasından ıhlamur çayını yudumlamaktır. Çocuklarla birlikte, bir beslenme dersinde yazdan hazırlanan pestile ceviz içini sararak, sağlıklı beslenmek, yerli malına değer vermektir.

Köyde öğretmen olmak; onların hayatlarına dokunmak, geleceklerine umut olmaktır. Ilık esen bir ilkbahar sabahında çocuklara güzel bir spor yaptırdıktan sonra zinde bir kafa ile derse başlamaktır. Başarılı bir eğitimden aldıklarını, hayatlarına taşımak, öncelikle kendilerine ve yaptıklarına tutku ve ilham aşılayan bir öğretmen olmaktır.

Güneşin gündüzle tanıştığı bir zamanda öğrencileri ile kırda, bayırda mantar toplamak, gür bir ormanın tam orta yerinde doğanın insanlığa sunduğu nimetlerden söz ederek közde mantar pişirmektir. Az aşağıdaki derede bir nefes almak, öğleye doğru alabalık avlamaktır. Bayırdan yukarıya çıkarken el değmemiş nefis yaban çileği toplayıp afiyetle yiyebilmektir.

Köyde öğretmen olmak; okulun sonlarına doğru komşu köyün öğrencileri ile birlikte kar sularının beslediği soğuk su şelalesinin hemen yanında piknik yapmaktır. Yanlarında getirdikleri taze tereyağı, peynir, bal, kavurma ve yumurtalardan koca bir Halil’i Rahman sofrası meydana getirmektir.

Yaz başında karne töreni düzenlemek, tüm aileleri programa davet ederek çocuklarının sevinçlerine ortak etmektir. Günler sonrasında harman yerinde bekleyen köy minibüsüne binmeden önce tüm çocuklarla kucaklaşarak vedalaşmaktır. Memleketine varınca köyünü ve çocuklarını anlatırken gurur duymaktır. Bazen de bir mektup yazarak cevabını dört gözle beklemektir. Koca bir tatilin ardından özlemle köyüne ve öğrencilerine tekrar dönebilmektir köyde öğretmen olmak.

Belki bir gün yeni göreve başlayacak meslektaşlarına hitaben kürsüye çıktığında gururla “Ben bir köy öğretmeniyim.” diyerek onlara örnek olmaktır. Ve belki insanlık hayatında iz bırakan efsane bir öğretmen olarak ismini altın harflerle tarihe yazdırmaktır. Belki de kaderleri kendisine benzeyen o köy çocuklarını sayıklarken “Bana çiçek getirin. Dünyanın bütün çiçeklerini buraya getirin.” diyen bir Şefik Öğretmen olabilmektir.

Köyde öğretmen olmak; sadece yirmi dört kasımlarda değil, her daim hatırlanmak ve gönüllerde taht kurmaktır. Şartlar ne olursa olsun cehaletle savaşmaktır. Gerekirse bu cennet vatan uğruna canını feda ederek şehit olmak ve en büyük mertebeye ulaşmaktır.

Eli öpülesi köy öğretmenleri başta olmak üzere; bu Aziz vatan uğruna toprağa düşen şehitlerimize, gazilerimize ve şu anda görevi başındaki bütün öğretmenlere saygı, minnet ve şükranlarımla…

Aziz ÖZBİLGİÇ

[email protected]