• HABERLER
  • SERVİS 1
  • SERVİS 3
  • FİNANSİF
  • İNTERAKTİF
  • HESAP
  • DİĞER
Tuğba Kan

Tuğba Kan

26 Mayıs 2025 Pazartesi

ADIYAMAN: ÖKSÜZ ŞEHİR

ADIYAMAN: ÖKSÜZ ŞEHİR
1

BEĞENDİM

ABONE OL

Bir şehri yalnızca harabelerle değil, zamanın durmasıyla mı tanımlarız? Bir kenti, yıllarca süren acıların ardından uyanma şansı bulacak mı? Bu sorular, 6 Şubat depreminin yıkımıyla baş başa kalan bir şehirde yankılanıyor. Adana olarak bu büyük felaketi nispeten hafif atlattık. Ancak Diyarbakır, Malatya, Gaziantep, Urfa, Hatay ve özellikle Adıyaman için bunu söylemek mümkün değil.

Adıyaman… Tarihin derinleştiği ve aynı zamanda yok olduğu bir yer. Depremle birlikte zaman adeta durdu; savrulan binaların arasında, yok olan bir öyküye tanıklık ettik. Adıyaman, diğer illerimiz gibi bir kıyametin tam ortasındaydı. Fakat en acısı, Adıyaman’ın sesinin hemen duyulmamasıydı.

Adıyaman, yalnızca bir şehir değil; geçmişin izlerini taşıyan, tarihle yoğrulmuş bir yerdi. Nemrut Dağı’nın heybetli heykelleri, insanlık tarihinin sessiz tanıkları olarak orada duruyordu. Ancak bu deprem, şehrin tarihine bir kara leke düşürdü. Camiler, konaklar yıkıldı. O eski ihtişamın yerini, enkaz ve sessizlik aldı. Tarih ve kültür, toprakla birlikte göçtü.

Depremin ardından yardımlar gecikti. İletişim kopuklukları yaşandı. İnsanlar, enkazların başında çıplak elleriyle sevdiklerini aradı. O an, umut ve çaresizlik gökyüzünde birikti. Cumhurbaşkanı, “Adıyaman’a ulaşmada yaşanan gecikme için halktan özür diledi.” Ama bu özür, o soğuk gecelerde kaybedilen hayatları geri getiremezdi.

Bu şehirde, yıkıntılar arasında bir can kıpırtısı arandı. Toprağı kazıyan eller, belki bir nefes, belki bir umut bulmaya çalıştı. Deprem sadece binaları değil, hayatları da yıktı. Enkazdan çıkan bir çocuk, o günün mucizesiydi. Çıplak elleriyle kardeşini kurtarmaya çalışan bir baba, insanın dayanma gücünü gösteriyordu. Ama her hikâye mutlu sonla bitmedi. Kimi zaman enkazın başında gözyaşı döken bir anne, kimi zaman çaresiz bir kurtarma ekibi ve isimsiz, sahipsiz mezarlar kaldı geriye. Kiminin bir mezarı dahi olmadı.

O kadar trajik ki, bu olay korkunç ihmal boyutlarını sergiliyor gözler önüne. İsimsiz kentler gibi mezarlıklar… Unutulmuş hayatlar, kimliksiz ölümler.

Bugün ise, Adıyaman hâlâ iyileşmeye çalışıyor. Enkaz kaldırma çalışmaları tamamlanmış olsa da, şehirdeki yıkımın izleri kolayca silinmiyor. İnsanlar eski hayatlarına dönmeye çalışıyor, ama bu kolay olmayacak; zaman gösterecek.

Bu şehir, unutulmayı değil, sarılmayı hak ediyor. Adıyaman, yeniden bir dokunuş bekliyor. Yıkıntıların sessizliği, bir gün umuda dönüşecek mi? Şimdilik bilmiyoruz. Ama biliyoruz ki bu sessizliği duyanlar, bir daha asla aynı olmayacak.

Diliyoruz ki, bir daha böyle felaketler yaşanmasın. Depremler önceden denetlensin, gereken önlemler alınsın. İnsan canı, bu kadar ucuz olmamalı !

Sevgiler