• HABERLER
  • SERVİS 1
  • SERVİS 3
  • FİNANSİF
  • İNTERAKTİF
  • HESAP
  • DİĞER
Tuğba Kan

Tuğba Kan

26 Mayıs 2025 Pazartesi

KANAYAN YARAMIZ GAZZE

KANAYAN YARAMIZ GAZZE
1

BEĞENDİM

ABONE OL

Savunmadığımız, sessiz kaldığımız her şey bir gün mutlaka bizi öldürür. Bu kaçınılmaz bir gerçek.
İnsanlık, bir acıya sırtını döndüğünde sadece oradakileri değil, kendi vicdanını da toprağa gömer.
Bugün Gazze’de yaşananlar karşısında sessiz kalan dünya, aslında kendi insanlığını kaybediyor kaybetti de…

Gazze…
Adını her duyduğumuzda içimizde bir düğüm oluşuyor, gözlerimiz dalıyor uzaklara.
Orada sabahlar gün ışığıyla değil, bombaların karanlığıyla başlıyor.
Uykuya dalan çocuklar, uyanmadan ölüme uyanıyor.
Korkuyla titreyen küçük bedenler; yorgun, uykusuz, aç ve yaralı.
Koşulsuz hava şartları, evsiz barksız daha doğrusu korunaksızlar.
Savaşın ne demek olduğunu bilmeyen minik yürekler, şimdi savaşın ortasında en büyük bedeli ödüyor. Şimdi sokaklar kan bayramı…
Bir zamanlar koşuşturan çocukların neşesiyle dolan o sokaklarda şimdi parçalanmış bedenler savruluyor.
Ve bu dehşetin ortasında bir annenin çığlığı yükseliyor gökyüzüne: dili, dini, ırkı ne olursa olsun bu evlat acısının feryadı tüm şehri bir kere daha yok ediyor sanki.

Çaresizlik bazen bir anneyle bir cesedin arasına giren zamandır.
O anlarda zaman durur, nefes kesilir, dünya anlamsızlaşır.
Bir annenin evladının cansız bedenine sarılıp beklemesi, kelimelerin bile diz çöktüğü andır.
Bu acının tarifi yok.
Bu, insanlığın sustuğu, insanlık onurunun yerle bir olduğu andır.

Bütün bu yaşananların faili sadece bombayı atanlar değil.
Bu vahşeti görüp susan, tepkisiz kalan, diplomatik dengeleri insan canından üstün tutan herkes bu suça ortaktır.
Gövde gösterilerini masumların üzerinde deneyen bir avuç İsrail ordusu, bu acıdan besleniyor.
Ama yalnız değiller.
Onlara destek veren devletler, ekonomik çıkarlar uğruna bu kanı görmezden gelen sistem, bu düzenin asıl taşıyıcısı.

Düşünün!
Bir çocuk korkuyla saklanacak yer ararken bedenini kardeşine siper ediyor.
İnsanlığın en saf, en çıplak hali bu: Sevgiyi kalkan yapmak.
Ve biz bu sahneleri yalnızca ekranlardan izliyoruz.
Uzakta değil aslında, yanı başımızda yıkılıyor insanlık.
Ve biz, sadece bakıyoruz…

Yaşam onurunu elinden aldığınız, hayallerini çaldığınız, paramparça ettiğiniz o canlar bir istatistik değil.
Her biri bir hikâye, her biri bir umut, her biri bir yarın.
Ama gökyüzüne salınan uçurtmalar artık karanlığa takılıyor.
Çünkü gökyüzü bile utanıyor bu sessizlikten.

Bu bir savaş değil.
Bu bir soykırım.
Ve ne yazık ki tüm dünyanın sessiz kaldığı bir soykırım.

Tarihin bir gün mutlaka hesap soracağı bu dönemeçte, hangi tarafta olduğumuz çok net olacak.
Zulmün karşısında susanlar, zalimin yanında yazılacak.
Bu yüzden, sesimizi kısmak değil, yükseltmek zorundayız.
Bir çocuğun gülüşü kadar değerli bir neden yokken savaşmak için, bir damla gözyaşı bile fazla bu dünyaya.

Dünya bir kez daha sınanıyor.
Ve biz…
Ya insan olmayı seçeceğiz ya da insanlığın yok oluşuna sessiz tanıklık edeceğiz.
Karar sizlerin!
Ses olmaya çalıştıkça sesimiz kısılıyor gibi…
Çocukların yaşam haklarının elinden alınmadığı, gözlerdeki fecrin sönmediği gülüşlerle taçlandıran bir dünya diliyorum savaşsız, barış ve sevgi dolu.
Saygılarımla…
TUĞBA KAN

Devamını Oku

8 MART DÜNYA KADINLAR GÜNÜ

8 MART DÜNYA KADINLAR GÜNÜ
0

BEĞENDİM

ABONE OL

8 Mart, kadınlar için özel bir gün; öyle olumlaralar kaleme alamayacağım bugün. Onca yaşanan fiziksel ve ruhsal şiddetler, cinayetler, sözlü ve fiziksel tacizler buna izin vermiyor çünkü. Sizler de medya ve sosyal platformlardan izliyor, işitiyor ve görüyorsunuz. Kadın cinayetleri hayli fazla…
Kadın cinayetleri sadece bir rakam ya da istatistikten ibaret değil. Her bir kayıp, bir kadının, bir annenin, bir evladın hayatının son bulduğu korkunç bir vahşet. Her kayıp, geride silinmeyecek izler bırakır; bir yaşam, bir umut kaybolur. Yazmak zor yetersiz beklide… Çünkü her kelime, bir acıyı, bir kaybı yeterince anlatmaya yetmiyor. Ama susmak, o gölgelerin büyümesine ve şiddetin daha da normalleşmesine neden oluyor.. İşte bu yüzden susmamak gerekiyor.

8 Mart Dünya Kadınlar Günü (bu özel gün ) kadınların elde ettiği kazanımların hatırlatılması kadar, onların uğradığı şiddet ve baskıların da gözler önüne serildiği bir gün. Ancak, her yıl daha fazla kadının hayatına son veren, onlara şiddet uygulayan ve haklarını gasbeden bir toplum düzeninde bu günü kutlamak ne kadar anlamlı? Her geçen yıl, kadın cinayetleri ve şiddet vakaları bir istatistiğe dönüşüyor. Oysa her sayı, bir yaşam, bir hikâye, bir anne ya da evladın kayboluşudur… Ve bizler, öylece hiçbir şey yapmadan izliyoruz.

Sosyal medyada paylaşılan görüntüler, videolar… Yardım çığlıkları, acı dolu anlar, ama ne yazık ki bizler çoğu zaman sadece izliyoruz. Çoğu zaman bu olaylara, “bir başka cinayet” ya da “sosyal medyada viral bir video” gibi yaklaşarak günümüzü sürdürüyoruz. Peki, biz neden sadece izleyici oluyoruz? O çığlıkları duymadık mı? O görüntüleri birer insanlık dramı olarak görmüyor muyuz?
Herkesin bildiği, herkesin duyduğu bir örnek var: “Emine Bulut”. Onun son anlarındaki yardım çığlıkları hâlâ kulaklarımızda çınlıyor. Ama bizler ne yaptık? İzledik. Susarak, hareketsiz kalarak bu olaya tanıklık ettik. Sessiz kaldık. Gördüğümüz gibi, şiddet sadece kadınlarımızı değil, tüm toplumu tehdit ediyor. Ve nice nice örnekler mevcut sayamayacak kadar çok.

Karanlık bir kuyu gibi…

Kadınlar artık pek çok kurum ve kuruluşta yer alıyor ve söz sahibi…

Onlara imkân tanınınca nelerin üstesinden geldiklerine hepiniz görebiliyorsunuz. Yeri gelmiş cephelerde vatanı için mücadele etmiştir, bebeğini kundakta bırakarak.

Kadın; Anadolu demek, ana demek, eş demek, kardeş demektir.

Bugün ne yazık ki

Hangi çağda olduğumuz fark etmiyor geldiğimiz noktaya bakın.

Öldürülmesin kadınlar!

Öldürmeyin!

Kadınlar, sadece fiziksel değil, duygusal ve toplumsal şiddetle de boğuluyor. Aile içindeki, sokakta, iş yerlerinde yaşadıkları baskılar… Ama yine de kadınlar, bu karanlık gölgeler altında hayatlarını idame ettirmeye devam ediyorlar.

Toplum olarak ne kadar duyarsız olduk!

Bizler toplum olarak sustukça şiddetin büyümesine ve normalleşmesine zemin hazırlıyoruz. “Bana değmeyen yılan bin yaşasın “mantığı var.

Biz bu hâle ne ara geldik?

Toplum olarak ne zaman uyanacağız?

Bugün kadın cinayetleri, toplumsal bir yara haline gelmişken, bu sorun sadece kadınların sorunu olarak görülmemelidir. Bu, insanlık sorunudur. Kadın, erkek, çocuk… Herkes bu şiddet döngüsünden etkileniyor. Kadınları savunmak, tüm insan haklarını savunmak demektir. Şiddet bir kadına yöneldiğinde, bu sadece bir “kadın sorunu” değil, tüm toplumu saran bir felakettir. Yasal yaptırımların yetersizliği, toplumun duyarsızlığı bu şiddet döngüsünü körüklüyor. Daha ne kadar gözlerimizi kapayacağız?

Kadınların hakları, onların bedenlerinden ve ruhlarından ibaret değil. Her kadının yaşam hakkı, herkesin haklı sesidir.

Artık sadece izlemekle yetinmemeliyiz. Toplum olarak kadınlarımızı savunmak, şiddeti kınamak ve bu tür olaylara karşı duyarlı olmak zorundayız.

Hukuki düzenlemeler, daha etkili bir şekilde şiddet mağdurlarını korumalı, caydırıcı cezalar uygulanmalıdır. Medya, şiddet olaylarını birer haber konusu olarak görmekten öte, bu olayların önlenmesine yönelik farkındalık yaratmalıdır. Eğitim, toplumsal cinsiyet eşitliğini ve şiddetin her türlüsüne karşı duyarlılığı arttırmalıdır.

Ve nihayetinde, her birimiz bu değişimin parçası olmalıyız. Kadınlarımızın çığlıklarını sadece dinlememeliyiz; onlara kulak vermeli, harekete geçmeli ve birlikte daha adil bir dünya yaratmalıyız.
8 Mart, sadece bir kutlama günü olmamalı. Kadınların eşit haklar için verdiği mücadeleyi hatırlamalı, onların yaşadığı zorlukları ve şiddeti sorgulamalıyız. Kadınların hayatta kalma mücadelesi, sadece kadınların değil, hepimizin mücadelesidir. O zaman, ne zaman izlemekle yetineceğiz? Ne zaman harekete geçeceğiz?

Bu, sadece bir soru değil; bir sorumluluktur.

Bir gün biri saldıracak mı, biri öldürecek mi demeden korkusuzca o sokaklarda ne zaman yürüyebileceğiz, güvenle? Sizlere soruyorum ve artık sizler bu yaşanan vahşetler karşısında artık susmayın.

Susmayın! Kadınları susturmayın…

Biz gazeteciler olarak hep sesiniz olmaya devam edeceğiz.

Özgürce güvenle yaşayabileceğimiz yarınlara…

8 Mart Dünya Kadınlar Günümüz Kutlu Olsun.

Tuğba KAN

(tuğbakan)

 

Devamını Oku

ASGARİ ÜCRET

ASGARİ ÜCRET
0

BEĞENDİM

ABONE OL

Asgari ücret süreci bu yıl da oldukça uzadı. Daha önceki köşe yazımda da bu konuda ki düşüncelerimi dile getirmiştim. Sonucu az çok hepimiz tahmin ediyorduk. Nihayetinde dört toplantının ardından 24 Aralık’ta bir sonuca ulaşıldı. Ancak ortaya çıkan rakam beklentileri karşılamaktan oldukça oldukça uzak: 22.104 TL

Bu ücretin, günümüz ekonomik koşullarında temel ihtiyaçları karşılayamayacağı çok açık. Gelin, durumu detaylıca inceleyelim:

Temel Harcamalar: Gelir ve Gider Dengesizliği

Asgari ücretlinin harcama kalemlerine baktığımızda;

-Mutfak masrafları

-Isınma ve enerji giderleri

-Ev kirası

-Faturalar

-Ulaşım masrafları

-Eğitim ve kırtasiye ihtiyaçları

-Sağlık giderleri

…ve diğer temel ihtiyaçlar karşılandıktan sonra elde hiçbir şey kalmıyor. Sosyal hayat ya da kişisel gelişim için bir bütçe ayırmak ise tamamen imkânsızlaşıyor.

İzin gününde dahi sosyal hayati olmayan bir işçinin hem ruhen hem de fiziken çöküntü yaşar.

Belirlenmiş olan asgari ücrette ona keza…

Geçim Sıkıntısı ve Sosyal Eşitsizlik

Henüz asgari ücret açıklanmadan önce etiket fiyatlarının değişmeye başlaması da dikkat çekici. Ücret artışı henüz vatandaşa yansımadan, piyasada bunun etkisi görülmeye başlanıyor. Bu durum, asgari ücretin alım gücünü daha da düşürüyor.

Üstelik birçok işveren, çalışanlarını asgari ücretin bile altında bir maaşla çalıştırmaya devam ediyor. Hiçbir geliri olmayan ya da geçici işlerde çalışan vatandaşlar içinse durum daha da vahim.

Vatandaşlar Yarını Unuttu

Eskiden insanlar, yarınları düşünerek birikim yapmanın yollarını arardı. Şimdi ise tek kaygı bugünü kurtarabilmek. Bu koşullarda geleceğe dair umut ve plan yapmak neredeyse imkânsız gibi gözüküyor bu alenen ortada .

Bir Trajikomik Gerçek

Karar vericilerin belirlediği bu ücretle vatandaşların mutlu olması mümkün değil. Peki, onlar bu ücretle bir ay geçinmeye çalışsa, aynı görüşte olurlar mıydı? Asıl soru bu !

Ve bu gerçeklik, bugün maalesef trajikomik bir durumu gözler önüne seriyor.

Peki, siz bu ücreti yeterli buluyor musunuz?

Cevaplarınızı ve memnuniyetsizliğinizi kestirmemek pek mümkün değil açıkçası.

Asgari yaşam stantlarının en minimum seviyesinde…

Vatandaşın sorunlarına karşılık

Asgari ücret belirleyenlerin cevabı bu!

22.104 TL.

Peki, çözüm ne?

İnsan onuruna uygun bir yaşam kalitesi için, asgari ücret belirleme kriterlerini yeniden gözden geçirmeli ve ekonomik düzenin vatandaş odaklı bir anlayışa geçmesi şart!

Yoksa sizde bu belirlenen sonuca “şaka “mı bu diyorsunuz?

Sevgiler…

Tuğba KAN

Devamını Oku

ADIYAMAN: ÖKSÜZ ŞEHİR

ADIYAMAN: ÖKSÜZ ŞEHİR
1

BEĞENDİM

ABONE OL

Bir şehri yalnızca harabelerle değil, zamanın durmasıyla mı tanımlarız? Bir kenti, yıllarca süren acıların ardından uyanma şansı bulacak mı? Bu sorular, 6 Şubat depreminin yıkımıyla baş başa kalan bir şehirde yankılanıyor. Adana olarak bu büyük felaketi nispeten hafif atlattık. Ancak Diyarbakır, Malatya, Gaziantep, Urfa, Hatay ve özellikle Adıyaman için bunu söylemek mümkün değil.

Adıyaman… Tarihin derinleştiği ve aynı zamanda yok olduğu bir yer. Depremle birlikte zaman adeta durdu; savrulan binaların arasında, yok olan bir öyküye tanıklık ettik. Adıyaman, diğer illerimiz gibi bir kıyametin tam ortasındaydı. Fakat en acısı, Adıyaman’ın sesinin hemen duyulmamasıydı.

Adıyaman, yalnızca bir şehir değil; geçmişin izlerini taşıyan, tarihle yoğrulmuş bir yerdi. Nemrut Dağı’nın heybetli heykelleri, insanlık tarihinin sessiz tanıkları olarak orada duruyordu. Ancak bu deprem, şehrin tarihine bir kara leke düşürdü. Camiler, konaklar yıkıldı. O eski ihtişamın yerini, enkaz ve sessizlik aldı. Tarih ve kültür, toprakla birlikte göçtü.

Depremin ardından yardımlar gecikti. İletişim kopuklukları yaşandı. İnsanlar, enkazların başında çıplak elleriyle sevdiklerini aradı. O an, umut ve çaresizlik gökyüzünde birikti. Cumhurbaşkanı, “Adıyaman’a ulaşmada yaşanan gecikme için halktan özür diledi.” Ama bu özür, o soğuk gecelerde kaybedilen hayatları geri getiremezdi.

Bu şehirde, yıkıntılar arasında bir can kıpırtısı arandı. Toprağı kazıyan eller, belki bir nefes, belki bir umut bulmaya çalıştı. Deprem sadece binaları değil, hayatları da yıktı. Enkazdan çıkan bir çocuk, o günün mucizesiydi. Çıplak elleriyle kardeşini kurtarmaya çalışan bir baba, insanın dayanma gücünü gösteriyordu. Ama her hikâye mutlu sonla bitmedi. Kimi zaman enkazın başında gözyaşı döken bir anne, kimi zaman çaresiz bir kurtarma ekibi ve isimsiz, sahipsiz mezarlar kaldı geriye. Kiminin bir mezarı dahi olmadı.

O kadar trajik ki, bu olay korkunç ihmal boyutlarını sergiliyor gözler önüne. İsimsiz kentler gibi mezarlıklar… Unutulmuş hayatlar, kimliksiz ölümler.

Bugün ise, Adıyaman hâlâ iyileşmeye çalışıyor. Enkaz kaldırma çalışmaları tamamlanmış olsa da, şehirdeki yıkımın izleri kolayca silinmiyor. İnsanlar eski hayatlarına dönmeye çalışıyor, ama bu kolay olmayacak; zaman gösterecek.

Bu şehir, unutulmayı değil, sarılmayı hak ediyor. Adıyaman, yeniden bir dokunuş bekliyor. Yıkıntıların sessizliği, bir gün umuda dönüşecek mi? Şimdilik bilmiyoruz. Ama biliyoruz ki bu sessizliği duyanlar, bir daha asla aynı olmayacak.

Diliyoruz ki, bir daha böyle felaketler yaşanmasın. Depremler önceden denetlensin, gereken önlemler alınsın. İnsan canı, bu kadar ucuz olmamalı !

Sevgiler

Devamını Oku

KENDİ KİMLİĞİNİ BELİRLEMEK

KENDİ KİMLİĞİNİ BELİRLEMEK
1

BEĞENDİM

ABONE OL

Hayat nasıl bir tedrisattan geçirdi bilmiyorum şu insanlığı.

Sadece kendinden başka kişileri göremiyorlar, ben merkezci anlayışı aldı yürüdü. İnsanların farklı fikirlerine saygınlıkları kalmadı, yok denebilecek boyutta. Bir bez parçasına bürünmüş kişilik abideleri, el etek öptürüyor.

Bağnazlık boyutu da cabası…

Niteliksiz ve törpülenmemiş görüşlerini, fikirlerini zorla insanlara benimsetmeye yönelik bir dayatma çabasında olanlar, kendi hapsoldukları tek bir kalıba karşılarındaki insanları da. sokma derdindeler. Kendileri de maalesef bu kalıbın dışına çıkamıyorlar

Hani fikir alışverişi kendini geliştirme, değişim, hoşgörü nerede? İnsanların düşüncelerinden yararlanmama, değerlendirmene gibi sabitlikler olunca da kendi dar ve sığ düşünce anlayışlarının çerçevelediği bir çember etrafında dönüyor. Bu yüzden kendilerini de başka bir boyuta taşıyamıyorlar.

Etrafında yancıların, sözde iltifatlarıyla doymayan egolarını besliyorlar. Bir nevi devleştiriyorlar.

Yoksunluk

Parmak ısırtacak şekilde gerçeklik payı olmayan söylemleri eyleme dönüştürebiliyorlar ne yazık ki.

Toplumda nasıl ve nerede davranılması gereklerini bilmekten yoksun kişilikler, toplum ahengini bozan, yobazlık da ve gerilemede dönüşsel bir örgütlenmeyi de kendi etraflarında oluşturuyor.

Örnek sergileyemiyorlar.

Bu da toplum temellerini sarsıyor.

Düşünsel ekoloji yıkımı

Belirli periyodlarda bir çizgide ilerlemek özgün bir şekilde tavır ve düşüncelerini sergileyememek,

Bayağılanmak ve kısıtlanmak sonunda bir düşünsel ekoloji yıkımını ortaya koyuyor.

Gerçek kimliğini yansıtamamak, söylev ve yazın anlamında özgürce hareket edememekten geçiyor.

İnsanlar doğruları duymak istiyor, duyunca da tepki ve tavır gösteriyor.

Pohpohlamaya alışılmış bir güdüm içerisindeler çünkü, gerçeklerle yüzleşmeyi göze alabilecek cesaretleri yok!

Ancak kendinden başkalarını ve düşüncelerini hiçe saymada oldukça cüretkärlar.

Belirli bir kalıptaki düşünce tezlerini çürütmek

Bir amaç doğrultusunda hareket etmek, düşüncelerini fikirlerini ortaya koyabilmek için köklü bir değişiklik gerekiyor.

Alışılagelmiş bu tezi çürütmek gerek. Kendini ifade edebilmek, kendin olabilmek önemli.

Duygu ve düşünlerini rahatlıkla beyan etmek gerekiyor. Bu konuda siz kusura bakın lütfen!

Kimseye körü körüne ram olmayın. İnsanların bir kılıfa ihtiyacı yok aksine bir kimliğe ihtiyacı var

Bundan dolayı kendiniz olmaktan asla ama asla ödün vermeyin…!

Tuğba KAN

Devamını Oku

Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.