HINCAL ULUÇ’TAN: GAZETECİLİĞİN İKİ “M”Sİ

Bu olayı iki kez yaşadım. İlki, Türker İnanoğlu’nun açtığı iletişim okulunda; ikincisi ise Erol Simavi’nin, Hürriyet’e kurum içinde gazeteci yetiştirmek amacıyla düzenlediği Gazetecilik Semineri’nde…

Türker Ağabey de, Erol Bey de yakın dostlarımdı. İkisi de kapanış konuşmasını yapmam için beni davet etti. Gittim.

Sınıfa girdim.

“Merhaba.” dedim.

Doğruca tahtaya yürüdüm ve yan yana iki büyük M harfi yazdım. Sonra öğrencilere döndüm:

“Arkadaşlar,” dedim, “ben konferans vermeyi sevmem. Bernard Shaw’ın bir sözü vardır: ‘Konferans dinleyenlere tahammül edemem.’ Hatta bu yüzden yüksek ücretli konferans tekliflerini bile geri çevirirmiş. Ben de biraz öyleyim.

Sezonun sonuna geldik. İçinizde kalan bir soru varsa sorun; karşılıklı konuşalım.”

Sormaya başladılar.

Ben de tek tek cevapladım.

Derken süre doldu, zil çaldı.

“Artık veda zamanı geldi çocuklar.” dedim. “Size bir tavsiyem var: Buradan çıkar çıkmaz kendinize başka bir meslek bulun. Çünkü hiçbiriniz gazeteci olamazsınız.”

Sınıf buz kesti.

Sessizliği bir öğrenci bozdu:

“Niçin?”

“Girer girmez, size tek kelime etmeden tahtaya iki M harfi yazdım. Sonra da ‘İstediğiniz her şeyi sorun.’ dedim. Zil çalana kadar bana onlarca soru sordunuz. Ama hiçbiriniz, ‘Hıncal Ağabey, o iki M neyi ifade ediyor? Neden yazdınız?’ diye sormadınız.

Oysa o iki M, gazeteciliğin temelidir.

Birinci M, Meraktır.

İkinci M, Matematiktir.

Merak etmeyen gazeteci olamaz. Çünkü gazetecilik, insanların merak ettiklerini araştırıp anlatma mesleğidir. Sen merak etmiyorsan, toplumun neyi merak ettiğini nasıl anlayacaksın?

Matematik ise yalnızca sayılar değildir; mantık, kurgu ve tutarlılıktır. Bir haber, ilk cümlesinden son noktasına kadar sağlam bir mantık örgüsü içinde ilerlemelidir. Çelişkiye düşmemeli, akışı bozulmamalı, okuru yanıltmamalıdır.

İçinizden o iki M’nin anlamını merak eden tek bir kişi bile çıkmadı…

Hepinize başarılar dilerim.”