SİZİN HİÇ BABANIZ ÖLDÜ MÜ?

Sizin hiç babanız öldü mü?

Benim bir kere öldü.

O gün gözlerim görüyordu ama ben kör oldum.

Çünkü bazı acılar gözden değil, yürekten görmeyi engeller.

Hastane koridorlarından, umutla beklenen kapılardan, “Belki düzelir” diye edilen dualardan sonra bir gün gelir ve hayat size tek bir cümle kurar:

“Başınız sağ olsun.”

İşte o cümle, bazen bir ömrü ikiye böler.

Babam öldüğünde saat durmadı.

Güneş yine doğdu.

İnsanlar yine işe gitti.

Marketler açıldı.

Çaylar demlendi.

Televizyonlar haber verdi.

Ama benim dünyamın elektriği kesildi.

Yıkadılar.

Bembeyaz bir kefene sardılar.

Omuzlara aldılar.

Götürdüler.

Ben arkalarından bakakaldım.

Bir insanın içinden bir dağ sökülür mü?

Sökülüyormuş.

Bir insan hem büyüyüp hem yetim kalabilir mi?

Kalabiliyormuş.

O gün öğrendim.

Babalar sadece evin direği değildir.

Bazen evladın cesaretidir.

Bazen sırtını yasladığı duvardır.

Bazen hiç fark etmediği gölgedir.

Varlığında sıradan gelir.

Yokluğunda dünyanın en büyük serveti olduğu anlaşılır.

Şimdi insanlar bana zamanın her şeyi iyileştirdiğini söylüyor.

Yalan.

Zaman hiçbir şeyi iyileştirmiyor.

Sadece insanı acısıyla yaşamaya alıştırıyor.

Bazı geceler hâlâ bir şey anlatmak istiyorum.

Bir başarıyı paylaşmak…

Bir derdi anlatmak…

Bir akıl almak…

Sonra aklıma geliyor.

Telefonun diğer ucunda artık babam yok.

İnsan işte o zaman ikinci kez yıkılıyor.

Babam ölünce anladım ki mezarlıklar sadece toprağın altında değildir.

İnsanın içinde de mezarlıklar vardır.

Bir ses gömülür.

Bir gülüş gömülür.

Bir el gömülür.

Bir ömür gömülür.

Ve bazı mezarların başına çiçek değil, özlem bırakılır.

Bugün babası hayatta olanlara bir sözüm var:

Sarılın.

Konuşun.

Dinleyin.

Çünkü bir gün gelecek, söylemek istediğiniz her şey için çok geç olacak.

Benim babam bir kere öldü.

Ama ben onu her gün özlüyorum.

Ve insan, en çok da özlemine çare bulamayınca yoruluyor.

Allah bütün geçmişlerimize rahmet eylesin.

Babalarımızın mekânı cennet olsun.