29 Ekim 2026 Perşembe
İşgal Gazze'de soykırımını sürdürüyor, şehit sayısı 4 bin 385'e yükseldi
HER YAŞAM DENEYİMİ BİZLERİN AKIL YOLUNA IŞIKTIR
Ücretsiz Wi-Fi Sekiz Noktada Hizmette
ALKAYIŞ VE YAKLAŞAN SEÇİMLER
Adıyaman Ticaret ve Sanayi Odası’nda 5. Grup Meslek Komitesi’nin başkanı belli oldu
GÖLGE SAVAŞLARI- DEPREMLER, YANGINLAR, FELAKETLER
Bazı şeylerin kıymetini, onları özlediğimizde daha iyi anlıyoruz. Bir zamanlar sıradan sandığımız bayram sabahlarını, sokaklardaki bayrakları, okul bahçelerinde yankılanan marşları… Bugün hepsi hafızamızda güzel bir hatıra, içimizde tatlı bir özlem.
Her 29 Ekim’de çocukluğuma dönüyorum. Ellerimizde bayraklarla okul bahçesinde beklediğimiz günleri, ezberlediğimiz şiirleri, tören sabahlarının heyecanını hatırlıyorum. Belki o günlerde Cumhuriyet’in anlamını bugünkü kadar derin düşünmüyorduk ama hissettirdiği gururu ve sevinci hiç unutmuyorum.
Şimdi dönüp bakınca, galiba en çok o günlerin samimiyetini özlüyorum. Bir bayrağın, bir marşın, birlikte yaşanan bir sevincin hepimizi nasıl aynı duyguda buluşturduğunu…
29 Ekim, benim için yalnızca geçmişi hatırlamak değil; Atatürk’ün bizlere bıraktığı Cumhuriyet’in değerini yeniden düşünmek demek. Geleceğe umutla bakabilmek ve bu umudu çocuklarımıza aktarabilmek demek.
Bazen düşünüyorum; bizim heyecanla beklediğimiz bayramları bugünün çocukları nasıl hatırlayacak? Yıllar sonra onlar da bir 29 Ekim sabahı geçmişe dönüp baktıklarında yüzlerinde bir tebessüm olacak mı?
İstiyorum ki olsun. Bayrakları gördüklerinde içleri sevinçle dolsun, Cumhuriyet’in hikâyesini gururla anlatsınlar. Onların da yıllar sonra özlemle hatırlayacakları güzel bayram sabahları olsun.
Belki zaman değişti, belki alışkanlıklarımız farklılaştı. Ama bir bayrağı penceremize asmak, çocuklarımıza Cumhuriyet’i anlatmak ve bu özel günün coşkusunu paylaşmak hâlâ bizim elimizde.
Nerede o eski bayramlar, diye soruyoruz ya… Ben, gelecek nesillerin de özlemle hatırlayacağı bayramlar olsun istiyorum.
29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun.
ESKİDEN KOMŞUMUZ VARDI, ŞİMDİ WI-FI ŞİFREMİZ VAR
Bir zamanlar kapı çalmak için bahaneye ihtiyacımız yoktu.
“Çay koydum, gel.”
“Yemek yaptım, size de getirdim.”
“Canım sıkıldı, iki laf edelim.”
Şimdi ise bir kapının önünde durmadan önce zihnimizde onlarca soru beliriyor:
“Rahatsız eder miyim?”
“Müsait midir?”
“Şimdi gitsem ayıp olur mu?”
Sonra vazgeçiyoruz. Telefona sarılıp mesaj yazıyor, yetmezse sosyal medyadan hayatını izliyoruz. Böylece birbirimizin kapısını çalmadan, birbirimizin hayatını seyretmeye devam ediyoruz.
Eskiden komşumuz vardı, şimdi Wi-Fi şifremiz var.
Bu yalnızca komşuluğun değil, hayatımızın nasıl değiştiğinin de özeti.
Hayatımız kolaylaştıkça ilişkilerimiz zorlaştı. Birbirimize ulaşmak için merdiven çıkmamıza gerek kalmadı; tek tuşla mesaj gönderebiliyoruz. Ama nedense eskisi kadar yakın değiliz.
Çünkü iletişim arttı, yakınlık azaldı.
Hepimiz çevrimiçiyiz. Peki birbirimizin hayatında ne kadar varız?
Bir insanın çevrimiçi olduğunu görüyoruz ama iyi olup olmadığını bilmiyoruz. Nerede olduğunu biliyoruz, ne yaşadığını değil. Ne yediğini görüyoruz ama gün boyu aç mı kaldığını bilmiyoruz. Tatil fotoğrafını beğeniyoruz; o fotoğraf çekilmeden beş dakika önce neden ağladığından haberimiz olmuyor.
Modern hayatın en büyük yanılgılarından biri şu:
Birbirimiz hakkında çok şey bildiğimizi sanıyoruz.
Oysa çoğu zaman yalnızca birbirimizin vitrinini görüyoruz. Gerçek hayat, paylaşılmayanlarda saklı.
Bazen bir insanın “İyiyim.” demesinin arkasında koca bir hikâye vardır. Ama artık bu cevabı yeterli buluyoruz. Çünkü dinlemeye vaktimiz yok. Hepimizin acelesi var: bir yere yetişiyor, bir işi bitiriyor, toplantıya giriyor, mesaj cevaplıyor, bildirim kontrol ediyoruz. Sonra gün bitiyor.
Kendimize “Bugün ne yaptım?” diye soruyoruz.
Belki de asıl soru şu:
“Bugün kime gerçekten dokundum?”
Bir arkadaşımıza mı, komşumuza mı, aile büyüğümüze mi? Yoksa yalnızca ekranlara mı dokunduk?
Çünkü insanın hayatı yalnızca yaptığı işlerden değil, kurduğu ilişkilerden de oluşur.
İlişkiler, bakımı yapılmayan bir ev gibidir. İlgilenmezseniz yavaş yavaş eskir. Önce telefonlar seyrekleşir, sonra görüşmeler ve sohbetler azalır. Bir süre sonra yıllardır tanıdığınız biri size yabancı gelir.
İşin en acı tarafı da budur:
İnsanları çoğu zaman bir anda kaybetmeyiz. Yavaş yavaş hayatımızdan çıkarırız.
Bir aramayı erteler, bir buluşmayı iptal eder, bir mesaja geç döneriz. “Sonra konuşuruz.” deriz; sonra gerçekten konuşmayız.
Belki bu yüzden biraz eski usul davranmak gerekiyor. Mesaj yerine telefon açmak, telefon yerine kapı çalmak, hiçbir özel sebep olmadan bir kahve içmek…
Çünkü hayatın en güzel sohbetlerinin çoğu planlanmadı. Bir sandalye çekildi, çay kondu, biri geldi ve saatlerce konuşuldu.
Bugün Wi-Fi şifresini biliyoruz ama komşumuzun derdini bilmiyoruz. Şifreyi soruyoruz, halini sormuyoruz.
Değiştirmemiz gereken şey teknolojiden vazgeçmek değil; insanlığı teknolojinin gerisine düşürmemek.
İnternet bağlantımız güçlü, telefonumuz son model, sosyal medyada bizi takip eden binlerce kişi olabilir. Ama zor günümüzde kapımızı çalacak birini bulamıyorsak bunların hiçbir anlamı yok.
O yüzden bugün durup düşünelim:
Kimin kapısını uzun zamandır çalmadık?
Kimi “Sonra ararım.” diyerek erteledik?
Kimin sesini duymayalı çok oldu?
Belki de bugün Wi-Fi şifresini sormak yerine şunu soralım:
“Nasılsın gerçekten?”
Çünkü bazen bir kapıyı çalmak, bir insana yalnız olmadığını hatırlatır.
Bugün birini arayalım. Bir sandalye çekelim, çay koyalım, gerçekten dinleyelim.
Çünkü ihtiyacımız olan daha güçlü bir internet değil; birbirimize yeniden ulaşacak cesaret.
Aycan Acet
Hiç düşündünüz mü, neden kendimizi hep sona bırakıyoruz?
Çocukluğumuzdan itibaren bize öğretilen çok tanıdık bir cümle vardır: “Önce karşındaki.”
Önce o mutlu olsun.
Önce onun gönlü olsun.
Önce o beğensin.
Önce onun ihtiyacı karşılansın.
Biz mi?
Biz biraz bekleyebiliriz.
Mutsuzsak da çok önemli değildir. Yorulduysak biraz daha dayanabiliriz. Bir şeyi istemiyorsak bile kırmamak için kabul edebiliriz. Çünkü iyi insan olmak çoğu zaman kendinden vermekle eş anlamlı öğretilmiştir bize.
Peki, bunun gerçekten iyi insan olmakla ne ilgisi var?
Belki de bu sorunun cevabını bugünde değil, geçmişte aramak gerekiyor.
Kuşaklar öncesinde…
Annelerinin, babalarının, eşlerinin, çocuklarının ve ailelerinin ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının önüne koyarak yaşayan insanlarda…
Kendinden vazgeçmenin fedakârlık, susmanın olgunluk, dayanmanın güç olarak görüldüğü hayatlarda…
Ve belki de yıllarca tekrar edilen bu davranış biçimleri, bir süre sonra bize yalnızca bir öğreti olarak değil, bir miras olarak ulaştı.
Öyle güçlü bir miras ki…
Zamanla benliğimizin bir parçası oldu.
“Ben zaten böyleyim” demeye başladık.
Oysa belki de “biz” değildik böyle olan.
Bize böyle olmayı öğretmişlerdi.
Bugün kendi sınırlarımızı koymaya çalışırken neden suçluluk duyduğumuzu, “hayır” dediğimizde neden kendimizi kötü hissettiğimizi, başkasını düşünmeden kendimiz için bir şey yaptığımızda neden içimizden bir sesin bizi sorguladığını biraz da burada aramak gerekiyor.
Çünkü yıllardır başkalarını kendimizden önce koymaya alıştık.
Kendimizi seçmek bize bencillik gibi öğretildi.
Oysa kendini seçmek bencillik değildir.
Kendini seçmek; başkasını yok saymak değil, kendini de yok saymamaktır.
Elbette yıllarca “önce karşındaki” diyerek yetiştirilen bir insan için “önce ben” demek kolay değil.
Çünkü değiştirmeye çalıştığımız şey yalnızca bir davranış değildir.
Bazen yıllardır taşıdığımız bir parçadır.
Kimimiz o parçayı terapiyle, farkındalıkla, büyük yüzleşmelerle dönüştürmeye çalışıyor.
Kimimiz başarıyor.
Kimimiz ise onunla yaşamaya alışıyor.
Ama bir yerde hepimizin kendimize şu soruyu sorması gerekiyor:
“Ben daha ne kadar kendimi sona bırakacağım?”
Çünkü mesele yalnızca bizim hayatımız değil.
Biz iyileşmezsek, aynı davranış biçimlerini çocuklarımıza aktarmayacak mıyız?
Onlara da “önce herkes, sonra sen” demeyecek miyiz?
Onların da kendi ihtiyaçlarını bastırmasına, sırf başkalarını memnun etmek için kendilerinden vazgeçmesine sebep olmayacak mıyız?
Belki de kuşaklar boyunca taşınan bazı mirasların bizde son bulması gerekiyor.
Her miras devredilmek zorunda değil.
Bazılarını sevgiyle bırakmak gerekir.
Çünkü belki de gerçek değişim, kendimizi seçtiğimiz gün başlar.
Ve belki bir gün çocuklarımız bize baktığında, “Ben de böyle yaşamalıyım” demek yerine şunu öğrenir:
Başkalarını sevebilirsin.
Onları düşünebilirsin.
Onlar için fedakârlık yapabilirsin.
Ama bütün bunları yaparken kendini kaybetmek zorunda değilsin.
Çünkü insanın hayatındaki en uzun ilişki, kendisiyle kurduğu ilişkidir.
Ve belki de artık kendimize şu cümleyi söylemenin zamanı gelmiştir:
“Sıra herkese geldi. Şimdi biraz da sıra bende.”
Aycan ACET
Peki, Nedir Küresel Isınma?
Merak ederek Google da arattığımızda ilk karşımıza çıkan tanım; insan tarafından atmosfere verilen gazların sera etkisi yaratması sonucunda dünya yüzeyinde sıcaklığın artmasına küresel ısınma denildiği olacaktır. Yani açacak olursak filtre sistemi kullanmayan sanayi bacaları, kontrolü sağlanmamış araç egzozları belki de Türkan ablanın güzel kokması için kontrolsüz bir şekilde üstüne boşalttığı parfüm. Yani bilinçsizce gerçekleştirmiş olduğumuz her bir eylemin sonucu.
Ha tabi bunun yanında her yıl yanan ve önlenemeyen orman yangınları, talan edilen ormanlar ve ağaçlık alanların yok olması ve daha birçok etmeni de saymadan edemeyeceğim.
Şimdi gelelim Karbon Ayak İzine,
Karbon Ayak İzi, insan faaliyetlerinin sonucu olarak salınan, küresel ısınmanın başlıca sorumlusu olarak gösterilen ve karbondioksit (CO2) cinsinden ölçülen sera gazlarının çevreye verdiği zararın ölçüsüdür. Endüstrinin kontrolsüz bir şekilde hayatımıza dair olması ve toplum olarak çevreye olan farkındalık eksikliğimizden kaynaklı olarak bu gazların atmosferdeki miktarı artmış, küresel ortalama sıcaklık daha çok ısının tutulması ile yükselmiştir. Bunun sonucu da karşımıza iklim değişikliği olarak çıkıp şuan yakınmış olduğumuz, ölümlere sebep olan doğal olmayan sıcaklarla karşı karşıya kalmamıza sebep olmuştur.
Bu etki bizim Karbon Ayak İzimizdir.
Aslında Karbon Ayak İzimizi görmek hiçte zor değil. Kimi zaman bu karbon salımımız işe giderken araçlarımızın egzoz borusundan çıkan gazlarda olurken kimi zaman ise durum bu kadar belirgin olmayıp marketten satın aldığımız ürünlerin üretiminden nakliyesine kadar olan süreçteki çıkan emisyonlar ile karşımıza çıka biliyor.
Peki, Karbon Ayak İzini azaltmazsak ne olur?
Ve daha sayamadığımız birçok felaket ile kendi neslimizin sonunu hazırlıyor olacağız.
Aycan ACET
Bu bitkiyi duymuş muydunuz daha önce?
Zehirli sarmaşık, Kuzey Amerika kıtasında oldukça yaygın bir bitkidir, cildi temas ettiğinde meydana getirdiği kaşıntı ile yaygın meşhurdur. Yani kazara denk geldiğimizde sinir bozucu bir kaşıntı ve can sıkıntı demektir.
Peki, İnsanların “ Zehirli Sarmaşık” özelliği olanı ne yapar?
Yine arka taraftan konuşanlar var. Duyuyorum bak! “Aycan hanım insanın “Zehirli Sarmaşık” özelliği olanımı var” diyorsunuz. Evet var. Yanı siz farkında olmamış ola bilirsiniz ama hayatımızda olan, kazara denk geldiğimizde tüm günümüzü sinir bozulması ile devam ettirdiğimizi insanlardır bunlar.
Ya bunların özellikleri nedir, nasıl tanıyacağız bu insanları?
Endişelenmeyin. Bu insanlar kendilerini suyun içerisindeki yağ gibi hızlı bir şekilde belli ediyor olacaklar. Bu insanların temel özelliklerinin başında büyük bir EGO gelir. Hani şu dağları ben yarattım, ben olmasam olmaz zaten, her şey benim etrafımda dönüyor diye gezenler var ya hah işte onlar. Ama işin komiği bu insanlardaki ego kuru egodur. Yani aslında bu insanlar biraz düşündüğümüz zaman bir işe yaramazlar. Aslında onlar olmasa hayat daha kolay ilerlerler. İnsanlar daha mutlu ve işler her zaman olandan daha kolaydır. Ama onlar bunu bilmezler. Neden mi? Çünkü bu insanlar aslında aşağılık duygusuna sahip, hiçbir şey olamamış ve bunu bilen kişilerdir. Bu insanların bir özelliği de gereksiz özgüvendir. Yani özgüvenli değillerdir aslında. Sadece bildikleri yarım bilgilerin doğruluğuna inanmış ve onun özgüvenini yaşayan insanlardır. Ve sıkı durun bu özellik sizi heyecanlandıracak. Bu insanlar kaostan beslenir. Evet, evet, hani sürekli tartışma çıkarıp insanlara sataşan tipler varya işte onlar. Neden peki. Sizce neden böyleler?
Hadi buda size sorum olsun, Yorumları bekliyor olacağım.
Sevgilerle.
Aycan ACET